خداوندا ! در اين [ روز ] ، درهاى فضل و بخششت را بر من بگشاى و [ از ] بركاتت را بر من نازل فرما و به آن چه [ اعمال ] كه خشنودى تو را فراهم مىكند موفّق گردان و به بركت اين روز ، مرا [ يا : مرا در اين روز ] در وسط و جاهاى برگزيده‌ى بهشت‌هايت ساكن گردان ، اى اجايت كننده‌ى دعاى درماندگان ! [ به رحمتت ، اى مهربان‌ترين مهربان‌ها ! ] فضل و بركت و خشنودى الهى ؛ لوازم عمل به وظايف باطنى و فطرى لازم است پيش از بيان حوايج چهارگانه‌ى دعا ، به ذكر مقدّمه‌اى بپردازيم تا معناى خواسته‌هاى فوق بهتر روشن شود . خداوند ، بشر را مجهّز به جهاز و آلات و ادوات خاصّ ظاهرى و باطنى و معنوى روحى و فطرى آراسته و با داشتن اين تجهيزات ، نسبت به برآوردن حوايج هر يك از اعضاى ظاهرى و باطنى و معنوى فطرى نيازمند است تا آرامش برايش حاصل گردد و توجّه داشته باشد يا نداشته باشد ، به دنبال آن‌ها خواهد رفت - حتى نسبت به امور فطرى معنوى - تنها شخص در امور فطرى ، در مصداق و فرد مورد نظر واقعى اشتباه مىكند ، در اين كه محبّت و توجّه به خداوند متعال و امور ديگر را به مظاهرش مىبرد . از همين روست كه در آخر اين دعا ، سخن از : « يا مُجِيبَ دَعْوَةَ الْمُظْطَرِّينَ ! » به ميان آمده است . بنابراين ، اگر خواننده‌اى بخواهد به تمام حوايج هر عضو از اعضاى ظاهرى و باطنى و معنوى فطرى عمل نموده و از خلاف آن‌ها پرهيز داشته باشد ، به باب‌هاى فضل الهى : « أَبْوابَ فَضْلِكَ » و نزول بركات : « وَ أَنْزِلْ عَلَىَّ بَرَكاتِكَ » و موجبات خوشنودىاش : « مُوجِباتِ مَرْضاتِكَ » نيازمند است تا بتواند به وظايف هر كدام از اعضاء و جوارح ظاهرى و باطنى و فطرى و معنوى عمل نمايد و در نتيجه به درجات بهشت كه فرموده شده : « وَ أَسْكِنِّى بُحْبُوحَةَ جَنانِكَ » راه يابد . فَاغْتَنِمْ أَيُّها السّامِعُ هذِهِ النُّكْتَةَ الْوَجيزَةَ ، وَ تَدَبَّرْ فِيها ، حَتّى يَتَّضِحَ لَكَ بَياناتٌ كَثِيرَةٌ مِنَ الْكِتابِ وَالسُّنَّةِ الْمَرْبُوطَةِ إِلَى الْإِنْسانِ مِنَ الْأَحْكامِ الظّاهِرِيَّةِ وَ الْمَعارِفِ الْإِلهِيَّةِ .